দশশ্লোকী স্তুতি

दशलोकीतुती
{॥ दशलोकीतुती ॥}
साबो नः कुलदैवतं पशुपते साब वदीया वयं
साबं तौिम सुरासुरोरगगणाः साबेन संतािरताः ।
साबायातु नमो मया िवरिचतं साबापरं नो भजे
साबयानुचरोऽयहं मम रितः साबे परिण ॥ १॥
िववााच पुरयं सुरगणा जेतुं न शताः वयं
यं शंभुं भगववयं तु पशवोऽमाकं वमेवेवरः ।
ववथानिनयोिजताः सुमनसः वथा बभूवुतत-
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ २॥
ोणी यय रथो रथागयुगलं चाकिबबयं
कोदडः कनकाचलो हिररभूाणो िविधः सारिथः ।
तूणीरो जलिधहयाः ुितचयो मौव भुजगािधप-
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ३॥
येनापािदतमगजागभिसतं िदयागरागैः समं
येन वीकृतमजसंभविशरः सौवणपाैः सम ।
येनागीकृतमयुतय नयनं पूजारिवदैः समं
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ४॥
गोिवदादिधकं न दैवतिमित ोचाय हतावुभा-
वुृयाथ िशवय संिनिधगतो यासो मुनीनां वरः ।
यय तभतपािणरानितकृता नदीवरेणाभव-
ममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ५॥
आकाशचकुरायते दशिदशाभोगो दुकूलायते
शीतांशुः सवायते थरतरानदः वपायते ।
वेदातो िनलयायते सुिवनयो यय वभावायते
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ६॥
िवणुयय सहनामिनयमादभोहायचय-
नेकोनोपिचतेषु नेकमलं नैजं पदाजये ।
सपूयासुरसंहत िवदलयंैलोयपालोऽभव-
ममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ७॥
शौर सयिगरं वराहवपुषं पादाबुजादशने
चे यो दयया समतजगतां नाथं िशरोदशने ।
िमयावाचमपूयमेव सततं हंसवपं िवध
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ८॥
ययासधरणीजलानपवनयोमाकचादयो
िवयातातनवोऽटधा पिरणता नायतो वतते ।
ओंकाराथिववेचनी ुितिरयं चाचट तुय िशवं
तममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ ९॥
िवणुसुरािधपभृतयः सवऽिप देवा यदा
संभूताजलधेवषापिरभवं ातातदा सवर ।
तानातशरणागतािनित सुरायोऽरदधणा-
ममे दयं सुखेन रमतां साबे परिण ॥ १०॥
इित ीमपरमहंसपिरजकाचायय
ीगोिवदभगवपूयपादिशयय
ीमछंकरभगवपाद कृतौ
दशलोकीतुितः सपूण ॥