ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ವಜ್ರ ಕವಚಂ
Dattatreya Vajra Kavacham
Dattatreya Vajra Kavacham
Text in देवनागरी script
Devotional text
ಕನ್ನಡ script translation coming soon. Showing Devanagari original — use the Transliteration tab to read in Roman script.
ीदाेयवकवच
{॥ ीदाेयवकवच ॥}
ीगणेशाय नमः ।
ीदाेयाय नमः ।
ऋषय ऊचुः ।
कथं सकपिसिः याेदयास कलौ युगे ।
धमथकाममोाणां साधनं िकमुदात ॥ १॥
यास उवाच ।
वतुऋषयः सव शीं सकपसाधन ।
सकृदुचारमाेण भोगमोदायक ॥२॥
गौरीगे िहमवतः कपवृोपशोिभत ।
दीते िदयमहारनहेममडपमयग ॥ ३॥
रनसहासनािसनं सनं परमेवर ।
मदमतमुखाभोजं शकरं ाह पावती ॥ ४॥
ीदेयुवाच ।
देवदेव महादेव लोकशकर शकर ।
मजालािन सविण यजालािन कृनशः ॥ ५॥
तजालायनेकािन मया वः ुतािन वै ।
इदान टुिमछािम िवशेषेण महीतल ॥ ६॥
इयुदीिरतमाकय पावया परमेवरः ।
करेणामृय सतोषापावत यभाषत ॥ ७॥
मयेदान वया साध वृषमा गयते ।
इयुवा वृषमा पावया सह शकरः ॥ ८॥
ययौ भूमडलं टुं गौयचािण दशय ।
विच िवयाचलाते महारये सुदुगमे ॥ ९॥
त याहतुमायातं िभलं परशुधािरण ।
वयमानं महायां नखदािभरावृत ॥ १०॥
अतीव िचचािरयं वकायसमायुत ।
अयनमनायासमिखलं सुखमाथत ॥ ११॥
पलायतं मृगं पचायाो भीया पलाियतः ।
एतदाचयमालोय पावती ाह शकर ॥ १२॥
ीपावयुवाच ।
िकमाचय िकमाचयमे शभो िनरीयता ।
इयुतः स ततः शभुवा ाह पुराणिव ॥ १३॥
ीशकर उवाच ।
गौिर वयािम ते िचमवामानसगोचर ।
अटपूवममािभनत िकचन कुिच ॥ १४॥
मया सय समासेन वयते णु पावित ।
अयं दूरवा नाम िभलः परमधामकः ॥ १५॥
सिमकुशसूनािन कदमूलफलािदक ।
यहं िविपनं गवा समादाय यासतः ॥ १६॥
िये पूव मुनीेयः यछित न वाछित ।
तेऽिप तमनिप दयां कुवते सवमौिननः ॥ १७॥
दलादनो महायोगी वसनेव िनजामे ।
कदािचदमर िसं दाेयं िदगबर ॥ १८॥
दाेयः मतृगामी चेितहासं परीितु ।
तणासोऽिप योगीो दाेयः समुथतः ॥ १९॥
तं वाऽऽचयतोषायां दलादनमहामुिनः ।
सपूयाे िनषीदतं दाेयमुवाच त ॥ २०॥
मयोपहूतः सातो दाेय महामुने ।
मतृगामी विमयेत कवदती परीितु ॥ २१॥
मया संमृतोऽिस वमपराधं मव मे ।
दाेयो मुन ाह मम कृितरीशी ॥ २२॥
अभया वा सुभया वा यः मरेमामनयधीः ।
तदान तमुपागय ददािम तदभीसत ॥ २३॥
दाेयो मुन ाह दलादनमुनीवर ।
यिदटं तृणीव वं य ातोऽहं वया मृतः ॥ २४॥
दाेयं मुिनः ाह मया िकमिप नोयते ।
वचे यथतं तमे यछ मुिनपुगव ॥ २५॥
ीदाेय उवाच ।
ममात वकवचं गृहाणेयवदमुिन ।
तयेयगीकृतवते दलादनमुनये मुिनः ॥ २६॥
ववकवचं ाह ऋिषछदःपुरःसर ।
यासं यानं फलं त योजनमशेषतः ॥ २७॥
अय ीदाेयवकवचतोमय,
िकरातपी महा ऋिषः, अनुटु छदः,
ीदाेयो देवता, ां बीजं, आं शतः,
कीलकं, ॐ आमने नमः । ॐ मनसे नमः ।
ॐ आं सौः ॐ लां ल लूं ल ल लः ।
ीदाेयसादिसयथ जपे िविनयोगः ।
ॐ ां अगुठायां नमः ।
ॐ तजनीयां नमः ।
ॐ ूं मयमायां नमः ।
ॐ अनािमकायां नमः ।
ॐ किनठकायां नमः ।
ॐ ः करतलकरपृठायां नमः ।
एवं दयािद यासः ।
ॐ भूभुवःवरोिमित िदबधः ।
अथ यान ।
जददकुरकदाय सचदानदमूतये ।
दाेयाय योगीचाय परमामने ॥
कदा योगी कदा भोगी कदा ननः िपशाचव ।
दाेयो हिरः सााुतमुतदायकः ॥
वाराणसीपुरनायी कोहापुरजपादरः ।
माहुरीपुरिभाशी सशायी िदगबर ॥
इनीलसमाकारचकाितसमुितः ।
वैडुयसशफूतचलकिचजटाधरः ॥
नधधावययुताोऽयतनीलकनीिनकः ।
ूवःमुनीलाकः सशाकसशाननः ॥
हासिनजतनीहारः कठिनजतकबुकः ।
मांसलांसो दीघबाहुः पािणिनजतपलवः ॥
िवशालपीनवाच तापािणदलोदरः ।
पृथुलोिणलिलतो िवशालजघनथलः ॥
रभातभोपमानोजनुपूवकजघकः ।
गूढगुफः कूमपृठोलसपादोषिरथलः ॥
रतारिवदसशरमणीयपदाधरः ।
चमबरधरो योगी मतृगामी णे णे ॥
ानोपदेशनीरतो िवपरणदीितः ।
िसासनसमासीन ऋजुकायो हसमुखः ॥
वामहतेन वरदो दिणेनाभयकरः ।
बालोमिपशाचीिभः विचुतः परीितः ॥
यागी भोगी महायोगी िनयानदो िनरजनः ।
सवपी सवदाता सवगः सवकामदः ॥
भमोूिलतसवगो महापातकनाशनः ।
भुतदो मुतदाता जीवमुतो न संशयः ॥
एवं यावाऽनयिचो मकवचं पठे ।
मामेव पयसव स मया सह सचरे ॥
िदगबरं भमसुगधलेपनं चं िशूलं डमं गदायुध ।
पासनं योिगमुनीविदतं देित नाममरणेन िनय ॥
ॐ दाेयः िशरः पातु सहाजेषु संथतः ।
भालं पावानसूयेयचमडलमयगः ॥ २८॥
कूच मनोमयः पातु हं ं िदलपभूः ।
योितपोऽिणी पातु पातु शदामकः ुती ॥ २९॥
नािसकां पातु गधामा मुखं पातु रसामकः ।
िजवां वेदामकः पातु दतोठौ पातु धामकः ॥ ३०॥
कपोलाविभूः पातु पावशेषं ममाविव ।
वरामा षोडशाराजथतः वामाऽवताल ॥ ३१॥
कधौ चानुजः पातु भुजौ पातु कृतािदभूः ।
जुणी शुिज पातु पातु वःथलं हिरः ॥ ३२॥
कािदठातादशारपगो मदामकः ।
योगीवरेवरः पातु दयं दयथतः ॥ ३३॥
पाव हिरः पाववत पातु पावथतः मृतः ।
हठयोगािदयोगः कुी पातु कृपािनिधः ॥ ३४॥
डकारािदफकारातदशारसरसीहे ।
नािभथले वतमानो नाभ वयामकोऽवतु ॥ ३५॥
विनतवमयो योगी रतामिणपूरक ।
कट किटथाडवासुदेवामकोऽवतु ॥ ३६॥
वकारािदलकारातषपाबुजबोधकः ।
जलतवमयो योगी वािधठानं ममावतु ॥ ३७॥
िसासनसमासीन ऊ िसेवरोऽवतु ।
वािदसातचतुपसरोहिनबोधकः ॥ ३८॥
मूलाधारं महीपो रताीयिनही ।
पृठं च सवतः पातु जायुयतकराबुजः ॥ ३९॥
जघे पाववधूतेः पावी तीथपावनः ।
सवगं पातु सवमा रोमायवतु केशवः ॥ ४०॥
चम चमबरः पातु रतं भतियोऽवतु ।
मांसं मांसकरः पातु मजां मजामकोऽवतु ॥ ४१॥
अथीिन थरधीः पायामेधां वेधाः पालये ।
शुं सुखकरः पातु िचं पातु ढाकृितः ॥ ४२॥
मनोबुिमहकारं षीकेशामकोऽवतु ।
कमियािण पावीशः पातु ानेियायजः ॥ ४३॥
बधू बधूमः पायाछुयः पातु शुिज ।
गृहारामधनेपुादीछकरोऽवतु ॥ ४४॥
भाय कृितिव पातु पवादीपातु शागभृ ।
ाणापातु धानो भयादीपातु भाकरः ॥ ४५॥
सुखं चामकः पातु दुःखा पातु पुरातकः ।
पशूपशूपितः पातु भूत भूतेवरो मम ॥ ४६॥
ायां िवषहरः पातु पावानेयां मखामकः ।
यायां धममकः पातु नैऋयां सववैिर ॥ ४७॥
वराहः पातु वायां वाययां ाणदोऽवतु ।
कौबेय धनदः पातु पावैशायां महागुः ॥ ४८॥
उव पातु महािसः पावधताजटाधरः ।
राहीनं तु यथानं रवािदमुनीवरः ॥ ४९॥
एतमे वकवचं यः पठेछृणुयादिप ।
वकायचरजीवी दाेयोऽहमुव ॥ ५०॥
यागी भोगी महायोगी सुखदुःखिववजतः ।
सविससकपो जीवमुतोऽ वतते ॥ ५२॥
इयुवातदधे योगी दाेयो िदगबरः ।
दलादनोऽिप तजवा जीवमुतः स वतते ॥ ५३॥
िभलो दूरवा नाम तदान ुतवािदन ।
सकृवणमाेण वागोऽभवदयसौ ॥ ५४॥
इयेतकवचं दाेयय योिगनः ।
ुवाशेषं शभुमुखा पुनरयाह पावती ॥ ५५॥
पावयुवाच ।
एतकवचमाहायं वद िवतरतो मम ।
कु केन कदा जायं क यजायं कथं कथ ॥ ५६॥
उवाच शभुतसव पावया िवनयोिदत ।
ीिशव उवाच ।
ुणु पावित वयािम समािहतमनािवल ॥ ५७॥
धमथकाममोाणािमदमेव परायण ।
हयवरथपादाितसववयदायक ॥ ५८॥
पुिमकलािदसवसतोषसाधन ।
वेदशाािदिवानां िनधानं परमं िह त ॥ ५९॥
सगीतशासािहयसकिवविवधायक ।
बुििवामृितामितौिढदायक ॥ ६०॥
सवसतोषकरणं सवदुःखिनवारण ।
शु संहारकं शीं यशःकीतिववधन ॥ ६१॥
अटसंया महारोगाः सिनपातायोदश ।
षणवयिरोगाच वशितमहरोगकाः ॥ ६२॥
अटादश तु कुठािन गुमायटिवधायिप ।
अशीितवतरोगाच चवािरशु पैिकाः ॥ ६३॥
वशितलेमरोगाच यचातुथकादयः ।
मयकुयोगााः कपतािदिनमताः ॥ ६४॥
रासवेतालकूमाडािदहोवाः ।
सगजाः देशकालथातापयसमुथताः ॥ ६५॥
नवहसमुूता महापातकसभवाः ।
सव रोगाः णयित सहावतनाुव ॥ ६६॥
अयुतावृिमाेण वया पुवती भवे ।
अयुतितयावृया पमृयुजयो भवे ॥ ६७॥
अयुतितयाचैव खेचरवं जायते ।
सहादयुतादव सवकायिण साधये ॥ ६८॥
लावृया कायिसिभवेयेव न संशयः ।
िवषवृय मूलेषु ितठ वै दिणामुखः ॥ ६९॥
कुते मासमाेण वैिरणं िवकलेिय ।
औदुबरतरोमूले वृिकामेन जायते ॥ ७०॥
ीवमूले ीकामी ितितणी शाितकमिण ।
ओजकामोऽवथमूले ीकामैः सहकारके ॥ ७१॥
ानाथ तुलसीमूले गभगेहे सुताथिभः ।
धनाथिभतु सुेे पशुकामैतु गोठके ॥ ७२॥
देवालये सवकामैतकाले सवदशत ।
नािभमाजले थवा भानुमालोय यो जपे ॥ ७३॥
युे वा शावादे वा सहेण जयो भवे ।
कठमाे जले थवा यो राौ कवचं पठे ॥ ७४॥
वरापमारकुठािदतापवरिनवारण ।
य ययाथरं यसनं तिनवतते ॥ ७५॥
तेन त िह जतयं ततः िसिभवेुव ।
इयुवा च िशवो गौय रहयं परमं शुभं ॥ ७६॥
यः पठे वकवचं दाेयोसमो भवे ।
एवं िशवेन किथतं िहमवसुतायै ोतं ॥ ७७॥
दलादमुनयेऽिसुतेनपूव यः कोऽिप वकवचं ।
पठतीह लोके दोपमचरित योिगवरचरायुः ॥ ७८॥
॥ इित ीयामले िहमवखडे उमामहेवरसंवादे
ीदाेयवकवचतों सपूण ॥About this kavacham — Dattatreya
Devotional recitation is one of the simplest and most powerful practices in the Hindu tradition. Regular chanting calms the mind, purifies the atmosphere of the home, and deepens one’s connection with the deity. These sacred compositions have been sung by devotees for generations and are suitable for daily practice, during morning or evening puja, or on special festival days.
How to chant
Sit comfortably facing your home altar or a clean, quiet space. Light a lamp or incense if you wish. Begin with a short prayer to Ganesha, then recite the text slowly and clearly, focusing on the meaning rather than speed. Consistency matters more than duration — even five minutes of daily chanting brings visible peace of mind.