ಸುಭಗೋದಯ ಸ್ತುತಿ
Subhagodaya Stuti
Subhagodaya Stuti
Text in देवनागरी script
Devotional text
ಕನ್ನಡ script translation coming soon. Showing Devanagari original — use the Transliteration tab to read in Roman script.
ीसुभगोदयतुती
{॥ ीसुभगोदयतुती ॥}
॥ ीः॥
॥ ीसुभगोदयतुितः॥
ी गौडपादाचाय िवरिचता
भवािन वां वदे भवमिहिष सचसुखवपुः
पराकारां देवीममृतलहरीमैदवकला ।
महाकालातीतां *किलतसरणीकपततनुं किलतसरण कपततनुं
सुधािसधोरतवसितमिनशं वासरमयी ॥ १॥
मनतवं िजवा नयनमथ नासाघिटतं
*पुनयवृाः वयमिप यदा पयित परा ।
पुनयवृाियमिप
तदानीमेवाय फुरित बिहरतभगवती
परानदाकारा परिशवपरा कािचदपरा ॥ २॥
मनोमाग िजवा मत इह नाडीगणजुषो
िनयाक सेदुं दहनमिप सवाय िशखया ।
सुषुणां संयोय लथयित च षिथ शिशनं
तवााचथं *िवलयित महायोिगसमयी ॥ ३॥ लथयित, िवलसित
यदा तौ चाक िनजसदनसंरोधनवशा-
*दशतौ पीयूषवणहरणे सा च भुजगी । दशता
बुा ुुा दशित शिशनं बैदवगतं
सुधाधारासारैः नपयिस तनुं बैदवकले ॥ ४॥
पृिथयापतेजः पवनगगने तकृतयः
*थतातमााता िवषयदशकं मानसिमित । थतातमााता
*ततो माया िवा तदनु च महेशः िशव इतः तथा
परं तवातीतं िमिलतवपुिरदोः परकला ॥ ५॥
कुमारी यमं वनित च ततो योिषदपरा
कुलं यवा *रौित फुटित च *महाकालभुजगी ।
कािच; महाकालपतगी, महानीलभुजगी
ततः पाितयं भजित दहराकाशकमले
सुखासीना योषा भविस भवसीकाररिसका ॥ ६॥
िकोणं ते कौलाः कुलगृहिमित ाहुरपरे
चतुकोणं ाहुः समियन इमे बैदविमित ।
*सुधािसधौ तमसुरमिणगृहे सूयशिशनो- सुधािसधोतम
रगये रमीनां समयसिहते वं *िवहरसे ॥ ७॥ िवहरिस
िखडं ते चं शुिचरिवशशाकामकतया
मयूखैः *षशशयुततया खडकिलतैः ।
षशशतयुतमाखड,षशछतयुततया
पृिथयादौ तवे पृथगुिदतविः पिरवृतं
*भवेमूलाधाराभृित तव षचसदन ॥ ८॥
भवेमूलाधारभृित
शतं चाटौ वनेः शतमिप कलाः षोडश रवेः
शतं *ष च शसतमयमयूखाचरणजाः । षशे, षशै िसतमिय
य एते षटच िशतमभवंवचरणजा* चरणगा
*महाकौलेतमान िह तव िशवे कालकलना ॥ ९॥ महाकालतमा
िकोणं चाधारं *िपुरतनु तेऽटारमनघे िभुवननुते, िभुवननुतेवार
*भवेवािधठानं पुनरिप दशारं मिणपुर । तव वािधठानं भगवित
दशारं ते संिवकमलमथ मवकमुमे
िवशुं यादाा िशव इित ततो बैदवगृह ॥ १०॥
िकोणे ते वृितयिमभकोणे वसुदलं
कलां िमिर भवित भुवनाे *च भुवन । िभुवन
चतुचं शैवं िनवसित *भगे शातकमुमे
दशे शातकमुमे, भगे शातकमुमे
धानैयं षोढा भवित च तयोः शतिशवयोः ॥ ११॥
कलायां िबैयं तदनु च तयोनदिवभवे
तयोनदेनैयं तदनु च कलायामिप तयोः ।
तयोबदावैयं ितयिवभवैयं परिशवे
*तदेवं षोढैयं भवित िह सपय समियना ॥ १२॥ तथैवं
कला नादो िबदुः मश इह णाच चरणं
षडजं चाधारभृितकममीषां च िमलन ।
*तदेवं षोढैयं भवित खलु येषां समियनां तथैवं
चतुधयं तेषां भवित िह सपय समियना ॥ १३॥
तिडलेखामये फुरित मिणपूरे भगवती
चतुधयं तेषां भवित च चतुबहुिदता ।
धनुबणािनूवकुसुमजानकुशवरं
तथा पाशं िबयुिदतरिविबबाकृितिचः ॥ १४॥ कृितिच
भवयैयं षोढा भवित भगवयाः समियनां
मवकोदडुितिनयुतभासा समिचः ।
भवपािणातो दशिवध इतीदं मिणपुरे
भवािन यं तव वपुपाते न िह पर ॥ १५॥
इयैयिनपण॥
भवािन ीहतैवहिस फिणपाशं सृिणमथो
धनुः पौँ पौपं शरमथ जपुकवरौ ।
अथ ायां मुामभयवरदानैकरिसकां रिसके
वणीणां ायां *वमुरिस करायां च िबभृषे ॥ १६॥ उरिस च
िकोणैरटारं ििभरिप दशारं समुदभू-
शारं भूगेहादिप च भुवनां समभव ।
ततोऽभूनागारं नृपितदलममावलयं
*चतुःाकारितयिमदमेवाब *शरण ॥ १७॥ चतुध; चरण
चतुःषटतायिप कुलमतं िनिदतमभू- कुलनुतंिनिदतिमदं तदेत
देतिमायं मतमिप भवेिनिदतिमह ।
शुभायाः पचैताः ुितसरिणिसाः कृतयो
महािवातासां भवित *परमाथ भगवती ॥ १८॥ परमाथ, परमाथ भगवित
मरो मारो मारः मर इित *परो मारमदन - मरो
मरानगाचेित* मरमदनमाराः मर इित । चैते
िखडः खडाते *किलतभुवनेयरयुत- किलतभुवने ते क इित यः
चतुःपचाणते य इित च पचारमनुः* ॥ १९॥ मनोः
िखडे वमे शिशसिवतृवयामकतया
वराचे लीनाः सिवतिर कलाः कादय इह ।
यकाराा वनावथ कषयुगं बैदवगृहे
िनलीनं सादाये िशवयुवित िनयैदवकले ॥ २०॥
ककाराकारायां वरगणमवटय िनिखलं
कलायाहारासकलमभवयजनगणः ।
िखडे यायाहरणिमदमवकषयुगं* मचकषयुगं
कारचाकारोऽरतनुतया चारिमित ॥ २१॥
*िवदेहेापयं ुत इह ऋिषयय च मनो-
िवदेहो नैरृयाः सुत इह ऋिषयः स च
रयं चाथः सयुितिशरिस तैियकऋउिच ।
ऋष िहवा चाया दयकमले नैतमृिषिम-
यृचायुतः पूजािविधिरह भवयाः समियना ॥ २२॥
िखडवमतव च सरघायां िनिवशते
ियो देयाः शेषो यत इह समताः शिशकलाः ।
िखडे ैखं िनवसित समे च सुभगे
षडजारयानी ितययुतखडे िनवसित ॥ २३॥
यं चैतवाते परमिशवपयकिनलये
परे *सादायेऽमिनवसित चतुधयकलना । सादायाम
वराते लीनाते भगवित कलाे च सकलाः
ककाराा वृे तदनु चतुरे च यमुखाः ॥ २४॥
हलो िबदुवगटकिमभदलं शाभववपु-
चतुचं *शथतमनुभयं शतिशवयोः । शताथत, शतौ थत
िनशाा दशाः ुितिनगिदताः *पचदशधा पचदश ता
*भवेयुनयातातव जनिन मारगणाः ॥ २५॥ िनयातातव
इमाताः षोडयातव च सरघायां शिशकला
वपायां लीना िनवसित तव ीशिशकला ।
अयं याहारः ुत इह कलायजनगणः
ककारेणाकारः वरगणमशेषं कथयित ॥ २६॥
कारः पचाशकल इित *हलो बैदवगृहं हरो
*ककारादूव याजनिन तव नामारिमित । कारा
भवेपूजाकाले मिणखिचतभूषािभरिभतः
भािभयलीढं भवित मिणपूरं सरिसज ॥ २७॥
वदयेके वृा मिणिरित जलं *तेन िनिबडं लीनिनिबडं
परे तु वूपं मिणधनुिरतीदं समियनः ।
अनाहया *नादः भवित सुषुणावजिनतं- सादः
तदा वायोत भव इदमाहुः समियनः ॥ २८॥
तदेते संिवकमलिमित संातरमुमे
भवेसंिवपूजा भवित कमलेऽमसमियना ।
िवशुयाये चे िवयदुिदतमाहुः समियनः
सदापूव देवः िशव इित िहमानीसमतनुः ॥ २९॥
वदीयैोतैभवित च िवशुयायसदनं
भवेपूजा देया िहमकरकलािभः समियना ।
सहारे चे िनवसित कलापचदशकं
तदेतिनयायं मित िसतपे समियना ॥ ३०॥
अतः शुले पे *ितिदनिमह वां भगवत ितिदनमहवां
िनशायां सेवते िनिश चरमभागे समियनः ।
शुिचः वािधठाने रिवपिर संिवसरिसजे
शशी चााचे हिरहरिविधथय इमे ॥ ३१॥
कलायाः षोडयाः ितफिलतिबबेन सिहतं
तदीयैः पीयूषैः पुनरिधकमालािवततनुः ।
िसते पे सवथथय इह कृणेऽिप च समा
यदा चामावाया भवित न िह पूजा समियना ॥ ३२॥
इडायां िपगयां चरत इह तौ सूयशिशनौ
तमयाधारे तौ यिद तु *िमिलतौ सा ितिथरमा । तुिलती
तदााचथं िशिशरकरिबबे रिविनभं
ढयालीढं सिगिलतसुधासारिवसर ॥ ३३॥
महायोमथेदोरमृतलहरीलािवततनुः
*शुषै नाडीकरमिनशं लावयित त । शुयेशत
यदाायां िवुिनयुतिनयुताभारमयी
*थता िवुलेखा भगवित िविधिथमिभन ॥ ३४॥ िसता
ततो गवा योनामयसमयलोकं *समियनां ससमया
पराया सादाया जयित िशवतवेन िमिलता ।
सहारे पे िशिशरमहसां िबबमपरं
तदेव ीचं सरघिमित तैदविमित ॥ ३५॥
वदयेके सतः परिशवपदे तविमिलते
ततवं *षवशी भविस िशवयोमलनवपुः । षशा
िखडेऽमवाते परमपदपयकसदने
परे सादायेऽमिनवसित *चतुधयकलना ॥ ३६॥ चतुथय
*ितौ विनवनौ वसुदलजले िदमित िद- महाविन
*कलाे मवं िश *वसुरथो राजकमले । कलारे, वसुरधो
*ितैतिथतदुपिर चतुरसिहतं ितैतिथ
*महीचं चैकं भवित भगकोणैयकलना ॥ ३७॥ महाचं
इित मचैय॥
*षडजारये वां समियन इमे पचकसमां षडजारयैवां
यदा संिवूपां िवदधित च षोढैयकिलता* । किलत
मनो िजवा *चाासरिसज इह पादुरभव- सरिसजिमह
िडलेखा िनया भगवित तवाधारसदना ॥ ३८॥
भवसायं केिचतयिमित *कौलभृतयः कौभ
परं तवायं *चेयपरिमदमाहुः समियनः । चेस पर इद, परिमद
ियावथापं कृितरिभधापचकसमं
तदेषां सायं *यादविनषु च यो वेि स मुिनः ॥ ३९॥ वामविनषु
इयैयिनपण॥
विशयाा अटावकचटतपााः कृतयः
ववगथाः ववायुधकिलतहताः विवषयाः ।
*यथावग वणचुरतनवो यािभरभवं- यदा वग वणचुरतरवो
तव ताराते य इित जगुते समियनः ॥ ४०॥
इमा िनया वणतव चरणसंमेलनवशा-
महामेथाः *युमनुिमलनकैलासवपुषः । थायमनु
विशयाा एता अिप *तव सिबामकतया च सहिब
महीतारोऽयं म इित रहयं समियना ॥ ४१॥
इित तारयिनपण॥
भवेमूलाधारं तदुपिरतनं चमिप त-
यं तािमायं िशिखिकरणसंमेलनवशा ।
तदेतकौलानां ितिदनमनुठेयमुिदतं
भवया वामायं मतमिप पिरयायमुभय ॥ ४२॥
अमीषां कौलानां भगवित भवेपूजनिविध-
तव वािधठाने तदनु च भवेमूलसदने ।
अतो बाा पूजा भवित भगपेण च ततो
िनिषाचारोऽयं िनगमिवरहोऽिनचिरते ॥ ४३॥
नवयूहं कौलभृितकमतं* तेन स िवभु- भृितकिमदं
नवामा देवोऽयं जगदुदकृैरववपुः* । कृछैशंववपुः
नवामा वामािदभृितिभिरदं *भैरववपु- बैदववपुः
महादेवी तायां जनकजननीमजगिदद ॥ ४४॥
भवेदेतचितयमितदूरं समियनां
िवसृयैतुमं तदनु मिणपूरायसदने ।
वया *सृटैविरितफिलतसूयदुिकरणै- सृटे वािर
*धा लोके पूजां िवदधित भवयाः समियनः ॥ ४५॥ वभालोके
अिधठानाधारितयिमदमेवं* दशदलं मेतश
सहाराजातं *मिणपुरमतोऽभूशदल । मिणपुरिमतो
दभोजामूलानृपदलमभूवातकमलं
तदेवैको िबदुभवित जगदुपिकृदय ॥ ४६॥
सहारं िबदुभवित च ततो बैदवगृहं
तदेतमाजातं जगिददमशेषं *सकरण । न करण
ततो मूलाधाराितयमभवशदलं
सहाराजातं तिदित दशधा िबदुरभव ॥ ४७॥
तदेतिदोयशकमभवकृितकं
दशारं सूयरं नृपदलमभूवातकमल* । नेकमल
रहयं कौलानां ितयमभवमूलसदनं
*तथािधठानं च कृितिमह *सेवत इह ते ॥ ४८॥ तदा , मथ सेविवह च ते
अतते कौलाते भगवित ढाकृतजना
इित ाहुः ााः कुलसमयमागयिवदः ।
महातः सेवते सकलजनन बैदवगृहे
िशवाकारां िनयाममृतझिरकामैदवकला ॥ ४९॥
इदं *कालोपिथितलयकरं पिनकरं कौलोपि
िखडं ीचं मनुरिप *च तेषां च िमलन । तु
तदैयं षोढा वा भवित च चतुधित च तथा
तयोः सायं पचकृितकिमदं शामुिदत ॥ ५०॥
उपातेरेतयाः फलमिप च सविधकमभू-
देतकौलानां फलिमह िह चैतसमियना ।
सहारे पे सुभगसुभगोदेित* सुभगे तेित सुभगं
परं सौभायं यिदह तव सायुयपदवी ॥ ५१॥
*अतोऽयाः संिसौ सुभगसुभगाया गुकृपा- अतते संिसा
कटायासगावदमृतिनयदसुलभा ।
तया िवो योगी िवचरित िनशायामिप िदवा
*िदवा भानू राौ िवधुिरव *कृताथकृतमितः ॥ ५२॥
िदवा वा राौ वा, कृताथकृत इित
इित ीगौडपादाचयिवरिचता
सुभगोदयतुितः
सपूण ।About this stotram
A Stotram is a Sanskrit hymn of praise composed by great sages and poet-saints such as Adi Shankaracharya. Stotrams describe the deity’s form, qualities and deeds in richly poetic language, and chanting them is said to purify the intellect and awaken devotion. Many stotrams carry a phala-shruti — a closing verse describing the benefits of recitation.
How to chant
Stotrams reward slow, attentive chanting. Read the meaning once before you begin so the verses resonate as you recite. Early morning (Brahma Muhurat) is ideal, but any quiet time works. If Sanskrit feels difficult, chant along with the transliteration and let the rhythm settle naturally over a few days of practice.