മണികര്ണികാ അഷ്ടകം

मिणकणकाटक
{॥ मिणकणकाटक ॥}
वीरे मिणकणके हिरहरौ सायुयमुतदौ
वादतौ कुतः परपरमुभौ जतोः याणोसवे ।
मूपो मनुजोऽयमतु हिरणा ोतः िशवतणा
तमयाृगुलाछनो गडगः पीताबरो िनगतः ॥ १॥
इाािदशाः पतित िनयतं भोगये ये पुन
जयते मनुजाततोिप पशवः कीटाः पतगादयः ।
ये मातमिणकणके तव जले मजित िनकमषाः
सायुयेऽिप िकरीटकौतुभधरा नारायणाः युनराः ॥ २॥
काशी धयतमा िवमुतनगरी सालंकृता गगया
तेयं मिणकणका सुखकरी मुतह तककरी ।
वलकतुिलतः सहैव िवबुधैः काया समं णा
काशी ोिणतले थता गुतरा वग लघुवं गतः ॥ ३॥
गगातीरमनुमं िह सकलं तािप कायुमा
तयां सा मिणकणकोमतमा येेवरो मुतदः ।
देवानामिप दुलभं थलिमदं पापौघनाशमं
पूवपाजतपुयपुजगमकं पुयैजनैः ायते ॥ ४॥
दुःखाभोिधगतो िह जतुिनवहतेषां कथं िनकृितः
ावा ति िविरिचना िवरिचता वाराणसी शमदा ।
लोकाःवगसुखाततोऽिप लघवो भोगातपातदाः
काशी मुतपुरी सदा िशवकरी धमथमोदा ॥ ५॥
एको वेणुधरो धराधरधरः ीवसभूषाधरः
योऽयेकः िकल शंकरो िवषधरो गगाधरो माधवः ।
ये मातमिणकणके तव जले मजित ते मानवाः
ा वा हरयो भवित बहवतेषां बहुवं कथ ॥ ६॥
वीरे मरणं तु मगलकरं देवैरिप लायते
शतं मनुजं सहनयनैटुं सदा तपरः ।
आयातं सिवता सहिकरणैः युदतोऽभूसदा
पुयोऽसौ वृषगोऽथवा गडगः क मिदरं यायित ॥ ७॥
मयाने मिणकणकानपनजं पुयं न वतुं मः
वीयैरधशतैचतुमुखधरो वेदाथदीागुः ।
योगायासबलेन चिशखरतपुयपारंगतः
वीरे करोित सुतपुषं नारायणं वा िशव ॥ ८॥
कृछैर्ः कोिटशतैः वपापिनधनं यचावमेधैः फलं
तसव मिणकणकानपनजे पुये िवटं भवे ।
नावा तोिमदं नरः पठित चेसंसारपाथोिनध
तीव पवलवयाित सदनं तेजोमयं णः ॥ ९॥
इित ीमपरमहंसपिराजकाचायय
ीगोिवदभगवपूयपादिशयय
ीमछंकरभगवतः कृतौ
मिणकणकाटकं सपूण ॥