वेङ्कटेश्वर मङ्गलाष्टकम्

ीवेकटेश मगलाटक
{॥ ीवेकटेश मगलाटक ॥}
ीोयौ रमणीयुगं सुरमणीपुोऽिप वाणीपितः
पौचिशरोमिणः फिणपितः शया सुराः सेवकाः ।
ताय यय रथो महच भवनं ाडमाः पुमा
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ १॥
येजो रिवकोिटकोिटिकरणा िधकृय जेजीयते
यय ीवदनाबुजय सुषमा राकेदुकोटीरिप ।
सौदय च मनोभवानिप बहू काितच कादबन
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ २॥
नानारन िकरीटकुडलमुखैभूषागणैभूिषतः
ीमकौतुभरन भयदयः ीवससलाछनः ।
िवुणसुवणविचरो यः शखचािदिभः
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ३॥
यफाले मृगनािभचाितलको नेेऽजपायते
कतूरीघनसारकेसरिमलीगधसारो वैः ।
गधैलततनुः सुगधसुमनोमालाधरो यः भुः
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ४॥
एतियपदं ममात भुिव तसपयतेयादरा-
तेयः वकरेण दशयित यृाऽितसौयं गतः ।
एततमतो महानिप भवाभोिधनदीित पृश
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ५॥
यः वामी सरसतटे िवहरतो ीवािमनानः सदा
सौवणलयमिदरो िविधमुखैबहमुखैः सेिवतः ।
यः शू हनय िनजानवित च ीभूवराहामकः
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ६॥
यो ािदसुरा मुनच मनुजा ोसवायागता
वा टमना बभूव बहुशतैरचतः संतुतः ।
तेयो यः ददारा बहुिवधा लमीिनवासो िवभुः
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ७॥
यो देवो भुिव वतते किलयुगे वैकुठलोकथतो
भतानां पिरपालनाय सततं कायवारां िनिधः ।
ीशेषायमहीमतकमिणभतैकिचतामिण
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ८॥
शेषािभुमगलाटकिमदं तुटेन ययेिशतुः
ीयथ रिचतं रमेशचरणैकिनटावता ।
वैवाािदशुभियासु पिठतं यैः साधु तेषामिप
ीमेकटभूधरेरमणः कुयिरमगल ॥ ९॥
॥ इित ी वेकटेश मगलाटक सपूण ॥