अनामय स्तोत्रम्

अनामयस्तोत्रम्म्
अनामयस्तोत्रम्म्
तृष्णातन्त्रेमनसि
तमसादुर्दिनेनेबन्धुवर्ती
मादृग्जन्तुःुःकथमधिकरोत्यैश्वरंरंज्योतिरग्र्यम्म्।
वाचःस्फीताीताभगवति
हरेस्सन्निकृष्टात्मरूपापा-
स्स्तुत्यात्मानस्स्वयमिवमुखादस्यमेनिष्पतन्ति॥१॥
वेधाविष्णुर्वरुणधनदौणधनदौवासवोजीवितेशतेश-
श्चन्द्रादित्येवसवइति
यादेवताभिन्नकक्ष्या।
मन्येतासामपि
नभजतेभारतीतेस्वरूपंपं
स्थूलेूलेत्वंशेंशेस्पृशतिसदृशंशंतत्पुनर्मादृशोऽपि॥२॥
तन्नस्थाणोस्स्तुतिरतिभराभराभक्तिरुच्चैर्मुखीखीचेद्
ग्राम्यस्तोताोताभवति
पुरुषःषःकश्चिदारण्यकोयकोवा।
नोचेद्भक्तिस्त्वयिचयदिवाब्रह्मविद्यात्वधीतेधीते
नानुध्येयस्तवपशुरसावात्मकर्मानभिज्ञः
ः॥३॥
विश्वंप्रादुर्भवतिलभतेत्वामधिष्ठायकंायकंचेत्
नेहोत्पत्तिर्यदिजनयिता
तानास्तिचैतन्ययुक्तः।
क्षित्यादीनांादीनांभवनिजकलावत्तयायाजन्मवत्ता
सिध्यत्येवंेवंसति
भगवतस्सर्वलोकाधिपत्यम्म्॥४॥
भोग्यामाहुःप्रकृतिमृषयश्चेतनाशक्तिशून्यांां
भोक्ताचैनांपरिणमयितुंतुंबुद्धिवर्तीसमर्थः।
भोगोप्यस्मिन्न्भवति
मिथुनेथुनेपुष्कलस्तत्रहेतुः
नीलग्रीवीवत्वमसिभुवनस्थापनासूत्रधारःधारः॥५॥
भिन्नावस्थंजगति
बहुनानादेशकालप्रभेदाद्भेदाद्
द्वाभ्यांांपापान्यभिगिरि
हरन्योनवद्य
क्रमाभ्याम्ाम्।
प्रेक्ष्यारूढस्सृजतिनियमादस्यसर्वंहियत्तत्त्
सर्वज्ञत्वंत्रिभुवनभुवनसृजायत्रसूत्रंनकिञ्चित्त्॥६॥
चारूद्रेकेकेरजसि
जगतांजन्मसत्वेप्रकृष्टे
अनामयस्तोत्रम्म्
यात्रांांभूयस्तमसि
बहुलेलेबिभ्रतस्संहृतिंच।
ब्रह्माद्यैतत्प्रकृतिगहनंगहनंस्तम्भपर्यन्तमासीत्मासीत्
क्रीडावस्तुुत्रिनयनयनमनोवृत्तिमात्रानुगंानुगंते॥७॥
कृत्तिश्चित्रानिवसनपदेवसनपदेकल्पितातापौण्डरीकोडरीको
वासागारंपितृवनभुवंतृवनभुवंवाहनंकश्चिदुक्षा।
एवंप्राहुःप्रलघुहृदयादयायद्यपिस्वार्थपोषंपोषं
त्वांांप्रत्येकंेकंध्वनतिभगवन्नीशीशइत्येषेषशब्दः॥८॥
क्लृप्ताकल्पःकिमयमशिवैरस्थिमुख्यैःैःपदार्थैः
कस्स्यादस्यस्तनकलशयोर्भारनम्राभवानी।
बाणौखड्गःपरशुरिदमप्यक्षसूत्रंकिमस्येत्ेत्
याचक्षाणोाणोहरकृतवियामस्तु
ुहास्यैकवेद्यः॥९॥
यत्कापालव्रतमपिमहद्पृष्टमेकान्तघोरंघोरं
मुक्तेरध्वासपुनरमलःपावनःकिंंनजातः।
दाक्षायण्यांयांप्रियतमतयायतमतयावर्ततेतेयोगमाया
सास्याद्धत्तेमिथुनचरितंतंवृद्धिमूलंमूलंप्रजानाम्जानाम्॥१०॥
कश्चिन्मर्त्यःःक्रतुकृशतनुर्नीलकण्ठ
त्वयायाचेद्
दृष्टिस्निग्धस्सपुनरमरस्त्रीभुजग्राह्यकण्ठःठः।
अप्यारूढस्सुपरिवृतंवृतंस्थानमाखण्डलीयंडलीयं
त्वंचेत्क्रुद्धस्सपतति
निरालम्बनोनोध्वान्तजालेजाले॥११॥
शश्वद्बाल्यंशरवणभवंषण्मुखंमुखंद्वादशाक्षं
तेजोयत्तेकनकनलिनीपद्मपत्रावदातम्ावदातम्।
विस्मार्यन्तेसुरयुवतयस्तेन
ेनसेन्द्रावरोधावरोधा
दैत्येन्द्राणामसुरजयिनांनांबन्धनागारवासम्नागारवासम्॥१२॥
वेगाकृष्टग्रहरविशशिव्यश्नुवानंुवानंदिगन्तात्ात्
न्यक्कुर्वाणंणंप्रलयपयसामूर्मिभङ्गावलेपम्ावलेपम्।
मुक्ताकारंाकारंहरतवजटाबद्धसंस्पर्शिसद्यो
जज्ञेचूडाकुसुमसुभगंवारि
भागीरथीयम्॥१३॥
कल्माषस्तेमरकतशिलाभङ्गकान्तिर्नकण्ठेठे
नव्याचष्टेभुवनविषयीं
त्वत्प्रसादप्रवृत्तिम्म्।
वारांगर्भस्यहिविषमयोषमयोमन्दरक्षोभजन्मा
नैवंरुद्धोयदिनभवति
स्थावरंावरंजङ्गमंमंवा॥१४॥
सन्धायास्त्रंधनुषि
नियमोन्मायिसम्मोहनाख्यं
अनामयस्तोत्रम्म्
पार्श्वेतिष्ठन्न्गिरिशसदृशेशेपञ्चबाणोबाणोमुहूर्तम्म्।
तस्मादूर्ध्वंदहनपरिधौधौराषदृष्टिप्रसूतेसूते
रक्ताशोकस्तवकित
इवप्रान्तधूमद्विरेफःरेफः॥१५॥
लङ्कानाथंानाथंलवणजलधिस्थूलवेलोर्मिदीर्घैः
कैलासंतेनिलयनगरींबाहुभिःःकम्पयन्तम्म्।
आक्रोशद्भिर्वमितरुधिरैराननैराप्लुताक्षैै-
रापातालानयदलसाबद्धमङ्गुष्ठकर्म
॥१६॥
ऐश्वर्यंतेऽप्यनृणतपतन्नेकमूर्धावशेषःवशेषः
पादद्वन्द्वंदशमुखशिरः
रःपुण्डरीकोपहारःडरीकोपहारः।
येनैवासावधिगतफलो
गतफलोराक्षसश्रीविधेयधेय-
श्चक्रेेदेवासुरपरिषदोषदोलोकपालैकशत्रुःुः॥१७॥
भक्तिर्बाणासुरमपिभयत्पादपद्यस्पृशन्तं
स्थानंानंचन्द्राभरणाभरणगमयामासलोकस्य
मूर्ध्नि।
नह्यस्यापिभ्रुकुटिनयनादग्निदंष्ट्राकरालंाकरालं
द्रष्टुंुंकश्चिद्वदनमशकद्देवदैत्येश्वरेषुरेषु॥१८॥
पादन्यासान्नमतिवसुधापन्नगस्कन्धलग्ना
बाहुक्षेपाद्ेपाद्ग्रहगणयुतंहगणयुतंघूर्णतेतेमेघवृन्दम्
म्।
उत्साद्यन्तेक्षणमिवदिशोशोहुङ्कृतेनातिमात्रं
भिन्नावस्थंभवति
भुवनंत्वय्युपक्रान्तवृत्ते॥१९॥
नोर्ध्वंगम्यंसरसिजभुवो
जभुवोनाप्यधश्शार्ङ्गपाणेपाणे-
रासीदन्यस्तव
वहुतवहस्तम्भमूर्त्यास्थितस्य।
भूयस्ताभ्यामुपरिलघुनाविस्मयेनयेनस्तुवद्भ्यांां
कण्ठेठेकालंकपिलनयनंलनयनंरूपमाविर्बभूवभूव॥२०॥
श्लाध्यांांदृष्टिंदुहितरिगिरेर्न्यस्यचापोर्ध्वकोट्यांां
कृत्वाबाहुंंत्रिपुरविजयानन्तरंरंतेस्थितस्य।
मन्दाराणांाराणांमधुरसुरभयोवृष्टयःयःपेतुरार्द्राःः
स्वर्गोद्यानभ्रमरवनितादत्तदीर्घानुयाताःनुयाताः॥२१॥
उद्धृत्यैकंैकंनयनमरुणंणंस्निग्धतारापरागंधतारापरागं
पूर्णेधाद्यःपरमसुलभेदुष्कराणांराणांसहस्रे।
चक्रंंभेजेदहनजटिलंलंदक्षिणंणंतस्यहस्तं
बालस्येव
ेवद्यूतिवलयितंतंमण्डलंडलंभास्करस्य॥२२॥
विष्णुश्चक्रेेकरतलगतेविष्टपानांपानांत्रयाणांयाणां
अनामयस्तोत्रम्म्
दत्ताश्वासोासोदनुसुतशिरश्छेददीक्षां
ांबबन्ध।
प्रत्यासन्नंतदपि
नयनंपुण्डरीकातुकारि
श्लाघ्याभक्तिस्त्रिनयनयनभवत्यर्पिताताकिंंनसूते॥२३॥
सव्येशूलंत्रिशिखरमपरेखरमपरेदोष्णिभिक्षाकपालंाकपालं
सोमोमुग्धश्शिरसिभुजगःकश्चिदंशोत्तरीयःरीयः।
कोऽयंवेषस्त्रिनयनयनकुतोदृष्टइत्यद्रिकन्या
प्रायेणायेणत्वांांहसति
भगवन्प्रेमनिर्यन्त्रितात्मा॥२४॥
आर्द्रंनागाजिनमवयवग्रन्थिमद्बिभ्रदंसेदंसे
रूपंपंप्रावृड्घनरुचिमहाभैरवंमहाभैरवंदर्शयित्वा।
पश्यन्यन्गौरींभयचलकरालम्बितस्कन्धहस्तांां
मन्येप्रीत्यादृढइति
भवान्वज्रदेहेऽपिजातः॥२५॥
व्यालाकल्पाविषमनयनाषमनयनाविद्रुमाताम्रभासोभासो
जायामिश्रा
ाजटिलशिरश्चन्द्ररेखावतंसाःरेखावतंसाः।
नित्यानन्दानियतललिताःताःस्निग्धकल्माषकण्ठाःठाः
देवारुद्राधृतपरशवस्ते
ेभविष्यन्तिभक्ताःाः॥२६॥
मन्त्राभ्यासोासोनियमविधयस्तीर्थयात्रानुरोधोानुरोधो
ग्रामेामेभिक्षाचरणमुटजेाचरणमुटजेबीजवृत्तिर्वनेनेवा
इत्यायासेायासेमहति
रमतामप्रगल्भः
ःफलार्थे
स्मृत्येवाहंेवाहंतवचरणयोर्निर्वृतिं
ंसाधयामि
॥२७॥
आस्तांांतावत्स्नपनमुपरिक्षीरधाराप्रवाहैःवाहैः
स्नेहाभ्यङ्गोभवनकरणंगन्धपुष्पार्पणंणंवा।
यस्तेकश्चित्किरतिकुसुमान्युद्दिशन्शन्पादपीठं
भूयोनैवभ्रमतिजननीगर्भकारागृहेषुकारागृहेषु॥२८॥
शुक्ताकारंाकारंमुनिभिरनिशंशंचेतसि
ध्यायमानंायमानं
मुक्तागीरंागीरंशिरसिजटिलेलेजाह्नवीमुद्वहन्तम्म्।
नानाकारंनवशशिकलाशेखरं
कलाशेखरंनागहारं
नारीमिश्रं
ंधृतनरशिरोमाल्यमीशं
मीशंनमामि
॥२९॥
तिर्यग्योनौयोनौत्रिदशनिलयेलयेमानुषेराक्षसेसेवा
यक्षावासेावासेविषधरपुरेषधरपुरेदेवविद्याधरेाधरेवा।
यस्मिन्न्कस्मिन्सुकृतनिलयेलयेजन्मनिश्रेयसोेयसोवा
भूयाद्युष्मच्चरणकमलध्यायिनीनीचित्तवृत्तिः॥३०॥
वन्देरुद्रंवरदममलंदण्डिनंनंमुण्डधारिंं
अनामयस्तोत्रम्म्
दिव्यज्ञानंानंत्रिपुरदहनंपुरदहनंशङ्करंरंशूलपाणिम्
म्।
तेजोराशिं
ंत्रिभुवनगुरुंंतीर्थमौलिंंत्रिनेत्रं
कैलासस्थं
ंधनपतिसखं
सखंपार्वतीनाथमीशम्तीनाथमीशम्॥३१॥
योगीभोगीविषभुगमृतभृक्षभुगमृतभृक्शस्त्रपाणिस्तपस्वी
शान्तःक्रूरःूरःशमितविषयःषयःशैलकन्यासहायः
ासहायः।
भिक्षावृत्तिस्त्रिभुवनपतिःशुद्धिमानस्थिमालीमाली
शक्योज्ञातुंातुंकथमिव
वशिवत्वंविरुद्धस्वभावःभावः॥३२॥
उपदिशति
यदुच्चैर्ज्योतिराम्नायविद्यांां
परमपरमदूरंरंदूरमाद्यन्तशून्याम्ाम्।
त्रिपुरजयिनीनीतस्मिन्न्देवदेवेनिविष्टांां
भगवति
परिवर्तोन्मादिनीनीभक्तिरस्तुु॥३३॥
इति
विरचितमेतच्चारुचन्द्रार्धमौलेमौले-
र्ललितपदमुदारंतपदमुदारंदण्डिनानापण्डितेनतेन।
स्तवनमवनकामेनात्मनोऽनामयाख्यं
भवति
विगतरोगीगतरोगीजन्तुरेतज्जपेनपेन॥३४॥
स्तोत्रंसम्यक्परमविदुषाषादण्डिनांनांवाच्यवृत्तान्ान्
मन्दाक्रान्तान्ान्त्रिभुवनगुरोःभुवनगुरोःपार्वतीवल्लभस्य।
कृत्वास्तोत्रंयदिसुभगमाप्नोति
नित्यंहिपुण्यंयं
तेनव्याधिंहरहरनृणांस्तोत्रपाठेनपाठेनसत्यम्म्॥३५॥
इति
दण्डिविरचितमनामयस्तोत्रंसम्पूर्णम्म्॥